गेले तिन दिवस मी जरा कमी जेवण करतोय
आमची मेस बंद आहे म्हणुन.
बड-बड खुप जास्त चालली आहे
कसला विचार न कराता मी बोलतोय ऑफीस मधे.
किती दिवस झालेत गाडी पळवली नाही
धुळ खात पडलेली आहे दारात माझ्या.
मी निर्लज्ज झालोय, मला गाडी पुसाविही वाटत नाही.
आज काला दर आठवड्याला सलुन मधे जाउन
दाढि करण्या ऐवजी मी डोक्याची चकोटी करतोय.
काम काही नाही असं म्हणतोय, घरात कपड्यांचा
ढिग लागलाय पण धुण्याची इच्छाच होत नाहीये.
सिगरेट सोडुन ३ महीने झालेत तरीही,
रुम मधला ऍश ट्रे तसाच आहे,
कुणालातरी भेट म्हणुन द्यावा याचाच विचार करतोय मी.
रात्रभर शीफ़्ट करायचा आता कंटाळा येतोय.
किती दिवस तेच जेवण, तोच रस्ता, तिच गाडी, तेच काम…?
नाईलाज झालाय तेच ते चेहरे बघायचा.
या लोकांना का नाही येत तेच ते काम करायचा कंटाळा.
सुंदर दिसणे हा प्रत्येक माणसाचा अधिकार आहे
पण तुम्ही सुंदर दिसता याचा गर्व न केलेलाच बर
म्हणतात ना गर्वाचे घर खाली.
तसही आजकाल माझं घर खाली-खालीच आहे.
खुप गर्दी असते भोवताली तरीही एकटं-एकटं वाटतं.
परवा बॅरीअर मुव्ही बघितली
काय सुंदर काम केलय सर्वांनी त्यात.
स्टोरि लाईन पण खुप छान आहे.
वर्थ वॉचींग वन्स…..
हो ना आता तर असच चालणार.
कधीही घरी यायचं आणी कधीही जायचं.
जगण्याचा अर्थ शोधायला मी काही मोठा महान आत्मा वगेरे नाही
तरीही जर कुणाला सापडला तर त्याने संपर्क साधावा.
ताज्या प्रतिक्रिया